In Positieve effecten van een focus op progressie stelde ik dat zelf-evaluatie van progressie een sleutel tot motivatie is en dat de perceptie van progressie in het algemeen het gevoel verhoogt dat je tegen een taak opgewassen bent en de motivatie om verder te gaan (Schunk & Usher, 2012). Maar je richten op progressie versterkt motivatie niet altijd. Soms leidt het kijken naar progressie die je geboekt hebt tot het verlagen van je focus op het doel dat je wilt bereiken. Om het uit te leggen moet ik eerst iets uitleggen over zelfregulatie en doelafscherming

 

Mensen gebruiken verschillende zelfregulatieprocessen om hun leren en het bereiken van doelen te faciliteren (voor meer over zelfregulatie zie Vohs & Baumeister, 2011). Sommige van deze processen zijn bewust, andere zijn automatisch en onbewust. Een voorbeeld van zo zelfregulatieproces is doelafscherming (goal shielding). Doelafscherming is het  proces van het beschermen van je gerichtheid op een doel door informatie over andere doelen die concurreren met dit doel te onderdrukken. Doelafscherming helpt dus om je te kunnen blijven concentreren op je hoofddoel. Shah, Friedman, & Kruglanski (2002) vonden bewijs voor het bestaan van doelafscherming. Ze kwamen er ook achter dat doelafscherming vooral plaatsvindt wanneer men heel gecommitteerd is voor het betreffende doel. Ook ontdekten ze dat depressieve gevoelens doelafscherming verminderen en angstgevoelens doelafscherming versterken.

 

Fishbach & Dahr (2005) ontdekten dat wanneer mensen nadenken over de progressie die ze al hebben geboekt doelafscherming minder wordt en de  openheid voor andere doelen en informatie groter wordt. Je concentreren op de geboekte progressie kan dus verdere progressie onder bepaalde omstandigheden ondermijnen. Deze afname in doelafscherming vindt alleen plaats wanneer de door het individu genomen stappen worden gezien als het (deels) vervullen van het doel. Maar wanneer de genomen stappen worden gezien als aanwijzingen voor een sterke commitment voor het doel dan wordt doelafscherming juist sterker (Koo & Fishbach, 2008).

 

Fitzsimons, Friesen, Orehek, & Kruglanski (2009) kwamen erachter dat het loskomen van doelen door te kijken naar progressie vooral te maken heeft met het switchen naar andere doelen en dat dit vooral plaatsvindt wanneer 1) meerdere doelen onder de aandacht worden gebracht, 2) wanneer het hoofddoel een lange termijn doel is en 3) wanneer de persoon in kwestie hoog scoort op het zelfregulatiemechanisme van ‘locomotion’ (Kruglanski et al., 2000).

 

Wat kan dit betekenen? Gegeven de bovenstaande bevindingen zou ik twee interventies willen voorstellen: 1) Wanneer je feedback geeft op de progressie die een individu of een team heeft gemaakt schep dan een perceptie van commitment door dingen te zeggen als:  “Wow, dit doel moet wel erg belangrijk voor je zijn …” of “Wow, hoe komt het dat je zo gecommiteerd bent aan dit doel?”, en 2) kijk, in plaats van alleen terug te kijken op de progressie die al geboekt is, ook vooruit naar de progressie die de individu(en) verder wil(len) gaan boeken. Een techniek die dit doet is de cirkeltechniek.

 

English version

Wat vind je van dit artikel?
  • Interessant (3)
  • Bruikbaar (0)