In het bericht  Zelfconcordantietheorie toonde ik een causaal model van progressie door Vasalampi, Salmela-Aro, & Nurmi, (2009) dat gebaseerd is om zelfconcordantietheorie, een model dat oorspronkelijk werd geformuleerd door Sheldon & Kasser (19981999).

Omdat ik geïnteresseerd ben in wat progressie veroorzaakt onder welke omstandigheden en in wat de effecten van het boeken van progressie zijn ben ik geïnteresseerd in zulke modellen. Ik vond een ander model in een hoofdstuk door Grosse Holtforth & Michalak (2012) in het Oxford Hanbook of Human Motivation. Het is een aangepaste versie van het zogenoemde teleonomische model van subjectief welbevinden dat oorspronkelijk geformuleerd werd door Brunstein & Maier (2002). (Hier is meer achtergrond over het woord ‘teleonomisch’). Hier is dat model: 

Meer details hierover heb ik niet. Indien jij, als lezer, meer weet dan hoor ik het graag. Ook als je meer modellen kent waarin progressie een centrale rol speelt hoor ik het graag.

 

English version

Print Friendly, PDF & Email
Wat vind je van dit artikel?
  • Interessant (0)
  • Bruikbaar (0)